Het is tijd voor Mariette Monday; eerlijke verhalen met Mariette’s gedachten, overpeinzingen en passie voor herkenbare situaties in de maatschappij van nu. In dit artikel stelt Mariette de vraag wat er zou gebeuren als je alle conventies even loslaat? En hoe deze vraag de brandstof is geweest achter de missie van De Upstarter. Een missie die ze tot nu toe niet altijd heeft durven uitspreken. 

Pionier in de liefde

Bij ons aan de lunchtafel is het nooit stil. We hebben het voor de grap al eens gehad over een ‘lunch podcast’ met De Upstarter. Gewoon om andere mensen mee te laten genieten van alle topics die hier over tafel rollen. Vorige week spraken we over Anaïs Nin. Een biseksuele vrouw die een dubbelleven leidde. Ze trouwde met twee mannen en onderhield een twintigjarig huwelijk met hen beiden, zonder dat zij dit van elkaar wisten. Pas op Anaïs’ begrafenis ontmoeten de mannen elkaar. Anaïs is geboren in 1903 in Parijs en verhuisde in 1939 naar New York. Ze was als vrouw haar tijd ver vooruit: ze liet zich niet wegzetten in de rol van betamelijke of lieflijk aangepaste vrouw. Ze ging haar eigen gang, als kunstenares maar vooral in de liefde. 

Wie zou je zijn als…. 

Nu ambieer ik niet zozeer een dubbelleven waarbij ik een relatie onderhoud met twee verschillende mannen, maar het verhaal van Anaïs triggert iets in me. Ze herinnert me aan het feit dat we als mens zoveel verschillende gezichten hebben en dat je slechts bepaalde kanten van jezelf uitdiept. Sommige gezichten – met name die iets minder geliefd zijn in onze cultuur, tijdsgeest of sociale kringen-  blijven soms onaangeroerd of gaan verloren. Hoe zou jouw leven eruit zien als je alle bestaande conventies en overtuigingen waaraan jij tot nu toe je identiteit hebt ontleent laat vallen? Wie zou je dan willen zijn? En nog belangrijker: wie mocht je van jezelf niet zijn?

Dat wat ik eigenlijk niet durfde te zeggen

We spelen allemaal rollen die worden gewaardeerd door onszelf, door onze omgeving, door de tijd waarin we worden geboren en de cultuur waarin we opgroeien. We onderdrukken sommige rollen of aspecten van onszelf omdat ze geen plek hebben in onze werk of liefdesrelaties. Kanten die we zien als ‘gek’, ‘zwak’ of ‘slecht’. Zo heb ik bijvoorbeeld lang gedacht dat ik maar beter niet kon vertellen wat mijn ‘echte missie’ achter De Upstarter is. Namelijk meer liefde brengen in ons privé en werkleven. Ik geloof dat we veel liefdevoller mogen omgaan met onszelf, elkaar en de planeet. Lange tijd heb ik gezegd dat het belangrijk is om ‘werk te maken van je passie’. Nu durf ik steeds vaker het woord ‘liefde’ in mijn mond te nemen. Ik was bang om als wollig of zweverig beschouwd te worden. Nu zeg ik steeds vaker dat het belangrijk is om werk te maken van liefde en heb ik zelfs mijn tweede bedrijf dat eind dit jaar wordt gelanceerd zo genoemd: ‘Make Love Work’. 

Als je twee sporen mocht lopen

Het gesprek aan de lunchtafel over Anaïs, werd hoe langer het vorderde, hoe interessanter. We spraken over de kritiek op haar levensstijl en het lef dat ze heeft gehad om ondanks alle weerstand haar eigen pad te lopen. We stelden ons voor hoe onze levens eruit zouden zien als we twee sporen tegelijkertijd konden volgen. En dat is ook de vraag die ik jou zou willen stellen. Als je een dubbelleven mocht leiden. Welke identiteit zou je dan kiezen? Welke stem zou je laten horen. Wat zou je hardop zeggen wat je nu niet durft? Welk statement zou je maken? En hoe zou je deze rol -in het klein- kunnen implementeren in je huidige leven?

Voor de basis van dit inspirerende verhaal moeten we meer dan 2000 kilometer richting Oost-Europa reizen en een klim maken van ongeveer 2000 meter. Edvina Erebara, founder van theebedrijf Lemon Poppy, besloot 20 jaar geleden naar Nederland te verhuizen, zodat zij hier kon studeren om daarna weer terug te keren naar Albanië. Er kan veilig geconcludeerd worden, dat het leven andere plannen met haar had. Toch reist zij regelmatig terug naar haar land van herkomst, omdat daar een bloem (die zijn wortels schiet op 2000 meter hoogte) groeit waarmee zij een speciale band heeft. De Çaj Mali (spreek je uit als ’ts-jai mali’ en betekent mountain tea).

The art of simplicity

Als kind van artistieke ouders is Edvina op jonge leeftijd in aanraking gekomen met schoonheid. Ze kwam niks tekort als kind, maar als zij het vergelijkt met de weelde waar haar dochter in opgroeit dan is het contrast gigantisch.

Ik heb een hele vrolijke jeugd gehad met veel natuur om me heen. Ik had één pop om mee te spelen en dat was prima, want we speelden veel in de natuur. Er reden twee bussen en een taxi in de stad en af en toe zag je een vrachtwagen voorbij rijden. Dat waren de omstandigheden waarin ik opgroeide.

“Mijn opvoeding en omgeving hebben me geleerd om de kracht van simpliciteit in te zien. Iets hoeft niet bombastisch te zijn om tot de verbeelding te spreken.” Diezelfde filosofie is terug te vinden in haar mountain tea. De Çaj Mali bloem groeit in de bergen tussen de rotsen en heeft geen rijke voedingsbodem nodig om tot wasdom te komen. Er is duidelijk een parallel te vinden tussen Edvina en haar product: vanuit eenvoud is er iets moois ontstaan.

Van post-it naar realisatie

Edvina voelde de drang om een eigen onderneming te starten, maar wist nog niet zo goed in wat. Ze schreef een aantal ideeën op (onder andere Lemon Poppy), maar raakte die post-it kwijt. “Ik heb eerst de corporatie-route bewandeld. Alles wat je als young professional zou willen had ik: een laptop, auto van de zaak, telefoon en een riant salaris. Toch miste ik iets op een gegeven moment. Ik miste de liefde in m’n werk, om mensen blij te maken en op een fijne manier met mensen te werken. Als risk manager heb ik mooie stappen kunnen maken bij grote bedrijven, maar de ambitie om daar écht carrière in te maken ontbrak.

Ik had alles wat je maar kon wensen, maar niks wat ik echt wilde.

Dat stemmetje om mijn eigen bedrijf te starter werd steeds luider en ik besloot weer een aantal ideeën op te schrijven. Gek genoeg vond ik niet lang daarna mijn oude post-it terug. Hetgeen wat ik toen had opgeschreven, kwam exact overheen met mijn huidige ideeën. Alsof het universum mij een teken wilde geven. Lemon Poppy stond het dichts bij mijn hart en toen wist ik exact wat ik wilde doen.

Onderbuikgevoel

“Ik had geen idee hoe je een onderneming moest opzetten en welke valkuilen ik kon verwachten, maar ik was gedreven en enthousiast. Al mijn spaargeld en energie heb ik gestopt in het oprichten van Lemon Poppy. Er was geen weg terug nu. In de beginfase heb ik veel ‘afgekeken’ en notities gemaakt van hoe andere soortgelijke bedrijven te werk gingen. Gek genoeg kreeg ik ook hulp van bedrijven die eigenlijk concurrenten van me waren. Alles leek op z’n plek te vallen en dat sterkte mij in het gevoel dat ik iets deed wat voor mij was weggelegd.

Ondanks dat jij jouw gevoel weleens in de steek laat, zal je gevoel jouw nooit in de steek laten.

Tijdens deze beginfase heb ik een belangrijke les geleerd om altijd naar m’n gevoel te luisteren. Dit is tevens ook mijn grootste fuck-up geweest. Bij de bouw van onze website hebben we een Amerikaans platform gebruikt met een prachtig design, alleen bestond er geen iDEAL betaaloptie. Het kostte een rib uit m’n lijf, maar het zag er allemaal super gelikt uit. Ik zei tegen de bouwers dat ik betwijfelde of er in Nederland makkelijk met creditcard betaald werd, maar zij overtuigde mij ervan dat het allemaal wel zou loslopen. Mijn artistieke opvoeding kwam toen om de hoek kijken en onder andere daardoor, maakte ik de schoonheid van een website belangrijker dan praktische functie. Het gevolg was dat veel klanten afhaakte op het moment dat zij moesten betalen omdat er geen iDEAL optie was. Hierdoor hebben we een omleiding moeten bouwen zodat klanten op een andere pagina alsnog met iDEAL kunnen betalen.

Zo heb ik gaandeweg vaker gemerkt dat ik op m’n eigen gevoel moet vertrouwen. Ook al ben ik geen expert op het gebied van webdesign, productontwerp of wat dan ook, weet ik wel heel goed wat ik wil. Ik hou de regie nu volledig in eigen hand en zorg dat ik nauw betrokken ben bij elk proces van het bedrijf. Er zit zoveel potentie in Lemon Poppy en we hebben een aantal mooie ontwikkelingen voor de boeg staan. Ik wil volledig verantwoordelijk zijn voor de fuck-ups en successen die we gaan beleven.

Het is tijd voor Mariette Monday; eerlijke verhalen met Mariette’s gedachten, overpeinzingen en passie voor herkenbare situaties in de maatschappij van nu. In dit artikel gaat Mariette met de billen bloot en beschrijft ze de echte reden achter haar bedrijf De Upstarter.

Ik denk dat de echte reden dat ik met mijn bedrijf ben begonnen mijn gevoel van eenzaamheid is geweest.

Ik paste niet in het conventionele plaatje. Zeker niet in het gereformeerde dorp waar ik vandaan kwam. Dus ging ik op zoek naar waar pas ik dan wel, hoe kan ik een leven opbouwen waarin ik vrij ben om mijzelf te zijn en op mijn manier mijn leven in te richten?

Dicht bij mijzelf blijven én keihard meespelen

Ik wil dicht mijzelf blijven én keihard meespelen in deze maatschappij.

Met De Upstarter en mijn nieuwe platform Make Love Work (to be announced) wil ik een beweging in gang zetten van meer dan een miljoen mensen die op een nieuwe manier hun werk en leven inrichten.

Waarbij wij niet ten dienste staan van ons werk, maar werk ons dient. Ons als persoon, ons als maatschappij en onze planeet. Geld is daarbij niet het doel maar het resultaat van het leveren van waarde- en betekenisvol werk. 

Gewoon blijven staan

Ondernemerschap was het eerste antwoord dat ik vond. Ik was gefascineerd door hoe ondernemers hun eigen kansen creëren en zo een leven en werkstijl faciliteren waarmee zij een verschil maken. In mijn familie werken de meeste ooms en tantes in het onderwijs of de zorg. Zo heb ik ook zeven jaar in het onderwijs gewerkt als filosofie docent.

Het was voor mij dus even zoeken naar voorbeelden toen ik het roer omgooide.

Want hoe wordt je een succesvol ondernemer als je start vanuit scratch? Ik vroeg het mijn oom Bert, de enige ondernemer in mijn familie. Hij gaf me drie woorden: ‘gewoon blijven staan’. Die woorden ben ik nooit vergeten.

Ik heb veel tegenslagen gehad, ben bijna failliet gegaan, maar elke keer als ik dacht ‘Ik ben gek, dit gaat nooit lukken’ ben ik toch blijven staan. En wat bleek: na elke tegenslag ben ik sterker terug gekomen.

Mijn Fuck-up

De grootste fout die ik heb gemaakt is dat ik geloofde dat als ik iets moois de wereld in zend ik ook alleen mooie dingen zal aantrekken. Zo werkt het niet helaas, haha. Bouwen aan je dromen en aan de dingen die je liefhebt doet pijn. Je gaat hoe dan ook shit tegenkomen. Maar die pijn leven is de moeite waard. Wat ook heeft geholpen is dat ik zacht voor mezelf ben gebleven. Liefdevol. Dat heb ik van mijn ouders geleerd. Ze hebben me nooit beoordeeld op mijn resultaten maar altijd op mijn inzet.

Daardoor wordt succes niet iets dat een ander bepaald, maar iets dat jij zelf definieert.

Je eigen succes bepalen

En die uitdaging, om mijn eigen succes te definiëren kreeg ik al jong. Je zou kunnen zeggen dat ik te vroeg te wijs was. Vanaf mijn dertiende was ik actief bezig met filosofie en bewustzijnsontwikkeling. Iets waar mijn ouders of leeftijdsgenoten niet veel van moesten hebben. En geef ze eens ongelijk.

Ik heb toen geleerd dat ik mag gaan staan voor wie ik ben en wat ik zelf interessant vind, ook als mijn omgeving dit niet zo ziet.

Die tijd heeft me gevormd.

Door te blijven staan voor waar ik in geloofde kreeg ik het gevoel dat ik onderdeel was van iets groters dan ik zelf. En ik denk dat we daar allemaal naar op zoek zijn. Het gevoel dat je bouwt aan iets dat groter is dan jij.

We willen niets liever dan een mooie carrière opbouwen en experts zijn in ons vakgebied. Wat we daarvoor bereid zijn om te doen varieert van een extra cursus/opleiding volgen, overwerken en soms zelfs iets afmaken tijdens onze kostbare vrije dagen. Een competentie die zeer belangrijk is, maar waar vaak de neus voor wordt opgehaald is: nietsdoen.

Ik dacht dat ik het helemaal had uitgevogeld en vond mezelf een connaisseur als het aankwam op het nietsdoen. De verhouding tussen in- en ontspanning was mooi in balans en stress gleed doorgaans van me af zoals water van een verenvacht.

Nietsdoen deed ik als volgt: tv aan, telefoon binnen handbereik en laptop op de schoot

Toch kwam ik een paar weken geleden tot een vreemde gewaarwording. Een collega vroeg aan mij of ik mee wilde doen met een meditatiesessie die zij zou begeleiden.

Ik ben nieuwsgierig van aard en had nog nooit meegedaan aan zoiets, dus vol enthousiasme zei ik “Ja!” op haar vraag.

Valse buddhist

Tijdens de meditatie werd mij gevraagd om vijf minuten lang mijn ogen te sluiten, m’n gedachte leeg te maken en mij te focussen op mijn ademhaling. Dit klinkt als een simpel verzoek, maar niets was minder waar. Alhoewel ik aan de buitenkant waarschijnlijk de rust uitstraalde van een monnik uit de Tibetaanse bergen, ontstond er in m’n hoofd kortsluiting. Ik was namelijk nog nooit vijf minuten lang stil geweest zonder dat ik sliep, at of naar een film keek.

Van de vijf minuten, heb ik de helft besteed aan allerlei andere gedachtes in plaats van mijn ademhaling. Ik dacht onder andere aan het appje waar ik nog op moest reageren en wat ik na werk zou klaarmaken voor mezelf

Er konden twee conclusies getrokken worden na de meditatie. De eerste was dat ik me energieker en lichter voelde na de sessie. De tweede was dat ik onbewust een lifehack had ontwikkeld om de chaos die zich constant in mijn hoofd afspeelde, niet tot uitbarsting te laten komen. Ik sta bij mijn vrienden en familie bekend om het feit dat ik zaken graag geordend wil hebben in mijn huis. Op zich is daar niks mis mee, alleen merk ik dat er iets naars in mijn brein ontstaat zodra iemand de dop van een fles niet helemaal dichtdraait of de tandpastatube openlaat. Ik heb dan de neiging om het betweterig te corrigeren of lachend als een boer met kiespijn, te vragen of hij/zij het de volgende keer anders zou willen doen. Achteraf schaam ik me en vind ik mezelf een naar en moeilijk mannetje.

Nuttige Nietsnut

In plaats van in mijn externe, probeer ik nu meer rust te creëren in mijn interne omgeving. Mijn doel is niet om net zo verlicht als Boeddha te worden en urenlang te kunnen mediteren, maar op mijn manier een moment van rust te creëren. Gitaar spelen, ademhalingsoefeningen of iets anders wat je volledige aandacht vereist, schijnt nagenoeg hetzelfde effect te hebben als mediteren. Dit blijkt uit onderzoek van Jelmer Borst, promovendus aan de Rijksuniversiteit van Groningen.

Singletasking is simpelweg: niet multitasken (switchtasken). Tijdens het singletasken wordt aan één taak tegelijkertijd gewerkt. Die taak bepaalt op dat moment alles, waardoor alle andere taken minder belangrijk zijn. Singletasking vraagt om veel discipline maar kost uiteindelijk minder energie dan multitasking.

Jelmer Borst, 2012

Ik probeer nu vijf minuten per dag een nuttige nietsnut te zijn. Ik merk zelfs dat ik beter in slaap val. Hopelijk reageer ik uiteindelijk op niet afgesloten tandpastatubes, als een lachende boer met een gezond gebit.

Het is makkelijk je succesverhaal te delen. Social media staat er niet voor niets bol van. Wat moeilijker is: met trots en humor vertellen over een enorme fuck-up of misser waar je je nog steeds een beetje voor schaamt. Een gemiste kans, want faalverhalen kunnen voor mooie inzichten zorgen en anderen inspireren. Daarom lanceren wij een artikelreeks over Founder fuck-ups, om als ondernemers en freelancers elkaars fouten te vieren.

Neem een handjevol filmmakers en doe daar wat editors, webdesigners, fotografen, conceptontwikkelaars en grafische vormgevers bij. Hussel dit door elkaar en laat het marineren. Resultaat? Hustle Creatives. Voor ons Founder fuck-up segment ging ik het gesprek aan met Thijs Tuijt, co-founder van Hustle Creatives. Hustle Creatives bestaat uit een groep freelancers die samen een collectief vormen. Er wordt een “You could’ve been anywhere in the world. But you’re here with us” filosofie aangehouden. Het enige “contract” dat hen met elkaar verbindt, is de gezamenlijke passie die zij delen om werk te maken met een flinke dosis schoonheid en lef.

We zijn eigenlijk op een ongedwongen en organische manier bij elkaar gekomen.

What is a man to a mob?

Deze bijzondere samenstelling is tot stand gekomen doordat een paar gelijkgestemde creatieven een visie hadden op wat mooi is. Ik vroeg aan Thijs hoe de fundering voor dit creatieve huis tot stand is gekomen. “Ik werkte voor bepaalde opdrachten eigenlijk al samen met de meesten die nu een onderdeel van Hustle zijn. Sommige opdrachten waren te groot om in m’n eentje uit te voeren of ik had een specialist nodig zoals een grafisch vormgever of animator. De opdrachten werden groter en ook de regelmaat waarmee ik gebruik maakte van die verschillende specialisten. Op een gegeven moment bereikten meerdere freelancers in mijn omgeving een plafond en moest er iets veranderen als we wilden groeien. Zodoende besloten we om als één geheel naar buiten te treden in plaats van als één persoon, omdat dat naar klanten een sterkere en professionelere uitstraling had. Dit was de geboorte van Hustle Creatives”

Wij besloten vanaf het begin af aan dat we een organisatie wilden hebben waarin iedereen naast elkaar staat, in plaats van boven elkaar. De juiste vorm bleek uiteindelijk een coöperatie te zijn waarbij freelancers zich heel makkelijk kunnen aansluiten.

Opstartproblemen

Er ging veel tijd zitten in de opstart van Hustle. Het was nog geen geoliede machine waarbij het geld binnenstroomde. Er moest dus veel werk verricht worden, zonder dat daar een directe beloning tegenover stond. Dat zorgde voor een aantal problemen binnen het bedrijf en zo ontstond de eerste grote fuck-up. “We hadden moeite om ons eigen gemaakte planning aan te houden. Dat is een gevolg van een groep creatieven bij elkaar plaatsen, zonder dat er een echte opdrachtgever is met een harde deadline. Er werden fantastische luchtkastelen gebouwd, maar eens moet er wel een paal in de grond worden geslagen.”

Doordat alles zo traag ging en Hustle moeilijk van de grond kwam, ging de sjeu er een beetje van af met als gevolg dat er een collega’s vertrokken en kozen voor jobs met meer zekerheid

Feniks

Thijs heeft de volwassenwording van Hustle vanaf het begin meegemaakt en ik was benieuwd hoe hij dat persoonlijk heeft ervaren. Zo kwam ik erachter dat de fuck-up van Hustle Creatives, parallel liep met Thijs z’n persoonlijke fuck-up. “Ik maakte minimaal 60 uur in de week en zei op teveel dingen ‘dat doe ik wel’. Op een gegeven moment betaalde ik daar met mijn gezondheid de prijs voor. Ik kreeg, mede door de vele werkuren, een burn-out. Het was een pijnlijk, maar belangrijk moment in mijn leven omdat ik het roer rigoureus heb kunnen omgooien. Ik werk nu slimmer in plaats van harder, zonder dat ik inlever op kwaliteit van het product. In plaats van 60 uur in de week, werk ik nu 30 uur. Op de juiste manier delegeren is een essentieel aspect geworden. Dat is nou eenmaal nodig als je een bedrijf op een gezonde manier wil runnen. Een andere verandering die ons een efficiënter bedrijf heeft gemaakt, is dat we de rol van projectmanager nu als een estafettestok door het bedrijf laten gaan. Iedereen heeft voor een bepaalde periode de verantwoordelijkheid voor Hustle en dat werkt perfect voor ons. Het is tenslotte een kind van ons allemaal.

Wij beseffen heel goed dat iedereen zomaar bij ons zou kunnen vertrekken en kan kiezen voor een baan in loondienst. Het feit dat we na al die jaren nog steeds als een collectief bij elkaar zitten en mooie dingen kunnen maken waarbij we de grenzen durven op te zoeken, geeft aan dat de geest van Hustle zich nog steeds in ons allemaal bevindt.

Het brein van een creatieve geest of ondernemer heeft dezelfde onuitputtelijke energie als van de zon. Je loopt dagelijks over van nieuwe ingevingen en strategieën en kan niet wachten om deze in de praktijk toe te passen. Terwijl je meerdere ballen in de lucht probeert te houden, voel je dat het steeds lastiger wordt om je hoofd leeg te maken. De scheidingslijn tussen werk en privé wordt steeds vager en verdwijnt op een gegeven moment zelfs. Dit is het moment om iets te veranderen en opzoek te gaan naar je oase.

Onaangename trend

Ik zie steeds vaker de woorden burn-out, oververmoeid of stress de revue passeren tijdens gesprekken met mijn vrienden. Zijn we minder weerbaar tegen stress en/of hebben we meer prikkels te verwerken dan de generatie voor ons? De wereld is op technologisch en sociaal vlak enorm veranderd ten opzichte van 30 jaar geleden. Die verandering lijken wij niet bij te kunnen benen. Rustig je carrière opbouwen lijkt passé te zijn. Het doel is om zo succesvol mogelijk te zijn, binnen zo’n kort mogelijke periode. Stilstaan is geen optie. Maar is de prijs die wij daarvoor betalen te groot?

Uit onderzoek blijkt dat 100.000 jongeren onder de leeftijd van 35 lijden aan burn-out symptomen. Ruim 72.000 jongeren onder de 25 jaar zitten thuis vanwege arbeidsongeschiktheid. En 85 procent daarvan heeft te kampen met stress of depressies.

CBS, 2015.

Boilingpoint

Ik bezocht laatst een vriend die vanwege een burn-out terug is gegaan naar zijn ouderlijk huis op Terschelling. Amsterdam, zijn bedrijf en sociaal leven werden hem teveel. Diezelfde ochtend dat ik hem bezocht, kreeg hij een paniekaanval. De reden daarvoor was dat hij allerlei gedachtes had die ik eventueel over hem en zijn situatie zou hebben. ‘Verwachtingen van m’n omgeving en mezelf’, zei hij toen ik vroeg wat de oorzaak was van zijn burn-out. Zijn antwoord verbaasde me enigszins, aangezien ik nagenoeg niks van hem verwachtte en zeker niet op carrièregebied. Ik hoopte eigenlijk vooral dat hij gelukkig was met hetgeen dat hij deed. Hij had in korte tijd zijn onderneming tot een succes gemaakt en had een bruisend sociaal leven, totdat het noodlot toesloeg.

Ik stond voor mijn gevoel ineens in een winkelstraat en wist niet hoe ik daar terecht was gekomen of daar kwam doen.

Automatische piloot, uit

Je wilt jezelf en je omgeving trots maken en pusht jezelf tot het uiterste. Maar hoe zorg je ervoor dat je niet over je eigen grenzen gaat? Niemand lijkt het perfecte antwoord te hebben, omdat er waarschijnlijk geen sluitend antwoord bestaat dat voor iedereen geldt. Toch is het van essentieel belang dat we rust vinden in de chaos die erin sluipt als een dief in de nacht. Begin als eerst met je automatische piloot knop uit te schakelen. Plan elke week een (vaste) dag in voor jezelf waarop je geen afspraken maakt. Durf “nee” te zeggen, ook wanneer de uitnodiging nog zo spannend of leuk lijkt. Besteed die dag volle aandacht aan de belangrijkste persoon in je leven, jijzelf. Mijn vriend zei dat het cliché “voorkomen is beter dan genezen” absoluut van toepassing was in zijn geval. Hij weet namelijk niet wanneer hij weer de oude is.

Het voordeel van een gebroken been is dat ik weet dat ik na acht weken uit het gips mag. Nu moet ik elke ochtend kijken hoe ik me voel, zodat ik m’n activiteiten daarop kan aanpassen

The magic hour

De kunst is om een mellow mindset te combineren met de juiste arbeidsethos. Het eerste uur dat je wakker bent (the magic hour)  is jouw moment en daar mag niemand negatieve invloed op hebben, ook jijzelf niet. Neem de tijd om te douchen, ontbijten en reizen je naar werk. Hiermee zet je de toon voor de rest van je dag.

De wereld draait door, ik niet

Je zal vroeger of later waarschijnlijk weer in diezelfde sneltrein terecht komen. Om toch te ontsnappen aan alle hectiek, moet je temidden van alles een moment voor jezelf creëren. Zonder je een aantal minuten af en doe wat ademhalingsoefeningen, mediteer of loop buiten een rondje voor wat frisse lucht. Deze aantal minuten kunnen een enorm verschil betekenen voor je gemoedstoestand.

Wat zijn de verschillen tussen man en vrouw op de arbeidsmarkt. Hoe kan het bijvoorbeeld dat 50% van de vrouwen niet financieel onafhankelijk is, dat vrouwen gemiddeld per uur zo’n 15% minder verdienen dan mannen? En waarom krijgen vrouwelijke ondernemers van investeerders de vraag ‘of ze dit bedrijf helemaal zelf hebben opgebouwd’? Willen we de verschillen tussen man en vrouw gelijktrekken of eren?

Ik sta op het pontje over het IJ, op weg naar mijn yogaklas. Het liefst begin ik de ochtend met een ritueel voor mijzelf. Ik kijk om me heen en zie nog wat slaperige gezichten. Naast me staan twee vrouwen. 

Vrouw A kijkt vrouw B aan. ‘Je moet even zo doen’. Zegt ze. 

Vrouw B schrikt en veegt haar mondhoeken af. ‘Zo?’ Vraagt ze wat kwetsbaar.

‘Ja zo’. Zegt vrouw A glimlachend.

‘Bedankt’ zegt vrouw B een beetje opgelucht.

‘Tsja.. ik snap dat niet hoor. Soms loop je een hele dag met spinazie in je mondhoeken en niemand die er wat van zegt. Dus vandaar…’ zegt vrouw A.

‘Nee. Heel fijn dit! Het zijn wel altijd vrouwen hè die eraan denken zoiets te zeggen?’

‘Ja denk je?’ Zegt vrouw A. ‘’Zouden mannen het gewoonweg niet zien?’

‘Natuurlijk zien die dat wel! Maar ze zeggen er gewoon niets van.’

Ik moet glimlachen. Ik vraag me af of ze gelijk heeft: zouden mannen dit niet zien of zijn ze minder zorgzaam?

Ik zie mannen en vrouwen graag als gelijkwaardig én verschillend. Of die verschillen biologisch of cultureel zijn blijft voor mij een vraag. Zijn wij het uiteindelijk toch niet zelf die onze identiteit bepalen?

Aanpassen of een nieuwe cultuur initiëren

Het lijkt een geldende norm, dat vrouwen van jongs af aan horen te zorgen. Zo geven zelfs werkende vrouwen vaker hulp aan zieken dan mannen. Uit enquêtes die het SCP uitvoert, blijkt hoe Nederlanders (mannen én vrouwen) denken over werkende moeders. Vrouwen zijn beter in het opvoeden van kleine kinderen dan mannen. Ik ben het daar niet mee eens. Toch zie je dat voltijds werkende vrouwen zich daarom vaker moeten verantwoorden dan mannen. En een man die parttime wil werken, moet dat vaker uitleggen dan een vrouw.

De verschillen tussen vrouwen en mannen op de arbeidsmarkt worden onder andere in stand gehouden door geldende opvattingen die de keuzes van mannen en vrouwen ten aanzien van opleiding, carrière en zorg beïnvloeden.

Schrijft McKinsey.

Naast zorgzaam hoor je als vrouw ook bescheiden te zijn. Uit talloze onderzoeken blijkt dat dit hen vaak een promotie in de weg staat. Veel vrouwen denken dat als ze goed presteren hun leidinggevende hen vanzelf die promotie zal geven. Terwijl een man naar zijn leidinggevende toestapt en aangeeft dat hij hogerop wil.

Je zou kunnen zeggen dat vrouwen assertiever moeten zijn, voor hun waarde moeten gaan staan. Of is het zonde om je aan te passen aan de geldende norm en zouden vrouwen een nieuwe werkcultuur kunnen initiëren?

Even ambitieus

Vrouwen zeggen net zo vaak als mannen dat ze carrière maken belangrijk vinden, maar zijn minder vaak bereid mensen in hun privéleven daarvoor tekort te doen. Blijkt uit de Emancipatiemonitor: 71% wil niet voltijds werken, omdat ze tijd willen hebben voor ‘andere dingen’ (tegen 42% van de mannen). En die ‘andere dingen’ gaan vaak over de relaties in het leven van de vrouwen die ze aandacht willen geven, zoals die met hun vrienden, kinderen of ouders. Je kan nu eenmaal niet alle ballen in de lucht houden, een carrière vraagt offers. Dat geldt zowel voor mannen als vrouwen.

Welke prijs ben je bereid te betalen voor je succes? En krijgen mannen hier minder de ruimte dan vrouwen om de diepgang van hun relaties te verkiezen boven hun carrière?

Verschil in loon en financiële onafhankelijkheid. 

Toen ruim twee jaar geleden mijn relatie uitging heb ik met mijzelf afgesproken dat ik financieel onafhankelijk wilde zijn. Dat was ik al, maar ik wilde de financiële ruimte hebben om te wonen op mijn droomplek in Amsterdam, met voldoende ruimte en inkomsten om kinderen te kunnen onderhouden. En dat kon ik toen nog niet 100% uit eigen beurs. Zo blijkt dat vijf op de tien vrouwen in Nederland niet financieel onafhankelijk is. Deze vrouwen leven bijvoorbeeld van een uitkering of het inkomen van hun man. 

Waar ik nog meer van schrok is dat vrouwen gemiddeld per uur zo’n 15% minder verdienen dan mannen volgens het CBS. Het CBS noemt dit het ‘onverklaard verschil’. Daarnaast zitten vrouwen minder vaak op posities waar belangrijke beslissingen worden genomen, in zowel het bedrijfsleven als de politiek. Van de 150 Tweede Kamerleden zijn er bijvoorbeeld 46 vrouw. Terwijl de helft van de bevolking uit vrouwen bestaat.

Wat maakt dat vrouwen minder vaak hoge functies bekleden? Hebben mannen meer doorzettingsvermogen, worden ze minder gedwarsboomd in hun weg naar de top of krijgen ze simpelweg meer sociale waardering voor een dergelijke functie? 

Zeven generaties

Eline Leijten, oprichter van artiesten boekplatform Plugify, schreef ervaringen op papier van vrouwelijke tech-ondernemers met investeerders. Vrouwen die kapitaal wilden voor hun onderneming kregen vragen als: ‘Heb je dit bedrijf helemaal zelf opgebouwd? Of: ‘Jij bent van het pitchen, maar wie kijkt er naar de data?’ Ook werd er ongewenst advies gegeven: ‘Jij moet sterke mannen aannemen, dan kun je lekker kinderen krijgen.’ 

Ik moet om eerlijk te zijn heel hard lachen om deze vragen en krijg als vrouwelijk ondernemer vergelijkbare opmerkingen naar mijn hoofd geslingerd. Ik weet dat ik hier niet spreek met een persoon maar met een cultureel dogma.

Het heeft zeven generaties nodig om een werkelijke verandering in gedachtegoed te realiseren. Als we ervan uitgaan dat Aletta Jacobs in 1870 de eerste vrouw was die werd toegelaten aan de Hogere Burgerschool, dan zijn wij de vijfde generatie vrouwen die aan een opmars bezig zijn naar meer vrijheid, autonomie en zeggenschap.

Het is makkelijk je succesverhaal te delen. Social media staat er niet voor niets bol van. Wat moeilijker is: met trots en humor vertellen over een enorme fuck-up of misser waar je je nog steeds een beetje voor schaamt. Een gemiste kans, want faalverhalen kunnen voor mooie inzichten zorgen en anderen inspireren. Daarom lanceren wij een artikelreeks over Founder fuck-ups, om als ondernemers en freelancers elkaars fouten te vieren.

Net zoals Yoni niet zomaar een female care brand is, is Mariah Mansvelt Beck niet zomaar een ondernemer waarbij het alleen draait om geld verdienen. Ik was nieuwsgierig naar de beautiful struggle die zij heeft geleverd om Yoni tot het bedrijf te maken dat het nu is en welke fuck-ups zij tijdens deze reis heeft gemaakt. Daarom bezocht ik Mariah voor een openhartig interview.

Ik leef niet vanuit een attitude waarbij ik spijt heb van zaken, maar ik heb wel ondervonden dat eerlijk zijn naar mezelf een belangrijk element is.

Eerlijk zijn

Bij de vraag over haar founder fuck-up, hield Mariah het dicht bij zichzelf. “Ik leef niet vanuit een attitude waarbij ik spijt heb van zaken, maar ik heb wel ondervonden dat eerlijk zijn naar mezelf een belangrijk element is. Ik wil mijn beperkingen omarmen en mensen aannemen die beter zijn dan ik. In tijden van onzekerheid over mijn functioneren als leider of ondernemer, raadpleeg ik mijn beste vriendin en vraag ik om haar ongezouten feedback. Dat is soms oncomfortabel, maar altijd super waardevol.”

Ik geloof heel erg in een failing forward cultuur. Als ondernemer moet je haast een onrealistische positivisme hebben, zonder onrealistisch te worden.

“Dingen gaan nooit perfect!” Zegt Mariah lachend wanneer ik haar vraag over wat zij beginnende ondernemers zou willen meegeven. “Ik geloof heel erg in een failing forward cultuur. Als ondernemer moet je haast een onrealistische positivisme hebben, zonder onrealistisch te worden. Je gaat hoe dan ook tegenslagen ervaren en dan helpt het enorm om positief te zijn.”

Doorbreken van taboes

De failing forward mentaliteit die Mariah heeft, zorgt ervoor dat zij niet blijft hangen bij gedane zaken. Ze durft groot te dromen en weet een mooie balans te vinden tussen het runnen van een commercieel en duurzaam bedrijf. “Ik wil Yoni financieel zodanig gezond maken, dat ik andere projecten kan opzetten op het gebied van educatie.”

Er heersen nog te veel taboes op het gebied van menstruatie. Een voorbeeld daarvan is dat in sommige landen meisjes niet naar school mogen tijdens hun menstruatie. Dat soort dogma’s moeten absoluut doorbroken worden.

Over verandering en bewustwording praten is één, maar het praktiseren is een ander.  Daarom vroeg ik aan Mariah hoe zij een bijdrage wilde leveren aan deze shift. “Een van de redenen waarom ik het boek “V – van vulva tot vagina” heb geschreven is, omdat we daarmee de strijd aan gaan tegen de schaamtecultuur die er heerst rondom menstruatie. Ook gaan we een petitie starten om de wetgeving betreft female care producten te veranderen. Het doel van de petitie is om producenten te verplichten de inhoud van bijvoorbeeld een doosje tampons, te vermelden op de verpakking. Hierdoor worden vrouwen bewuster over wat voor soort product ze echt gebruiken.”

Blijf bouwen aan dat waarin jij gelooft

En daar stopt het niet. “Met Yoni wil ik een bijdrage leveren aan de broodnodige verschuiving die plaatsvindt op het gebied van gender. “ ‘Grote jongens huilen’ niet en ‘meisjes dragen roze’ zijn achterhaalde gender tradities waar we vanaf moeten. Het beperkt ons in onze spirituele en emotionele ontwikkeling en mede daardoor ontstaat er toxic masculinity/femininity.”

Juist als je denkt: de droom die ik nastreef is naïef en onrealistisch, ik hou mezelf voor de gek… ga dan door.

Wat ik leerde van het gesprek met Mariah is dat het doorbreken van taboes een proces is van vallen en opstaan. Juist als je denkt: de droom die ik nastreef is naïef en onrealistisch, ik hou mezelf voor de gek… ga dan door. Stop niet. Vraag je omgeving om hun ongezouten feedback, wees eerlijk naar jezelf toe en gebruik je ‘fuck-ups’ als stepping stones.

Het is makkelijk je succesverhaal te delen. Social media staan niet voor niets bol van picture perfect vieringen. Wat moeilijker is: met trots en humor vertellen over een enorme fuck-up of misser waar je je nog steeds een beetje voor schaamt. Een gemiste kans, want faalverhalen kunnen voor mooie inzichten zorgen en anderen inspireren. Daarom lanceren wij een artikelreeks over Founder fuck-ups, om als ondernemers en freelancers elkaars fouten te vieren.

 

Elif Algu, founder van Branding a Better World, heeft nog wel een fuck-up verhaal voor ons. “Ik kan er een boek over schrijven”, zegt ze als we haar interviewen op haar kantoor aan de Westermarkt.

 

Elif noemt zichzelf ‘beroepsoptimist’, maar zou naar eigen zeggen een boek kunnen volschrijven over de fuck-ups die ze heeft gemaakt in haar bedrijf. Haar grootste fout kan ze niet 1-2-3 noemen.

“Ik heb wel de meest recente fuck-up voor je, is dat interessant?”

 

“Ik ben recent bijvoorbeeld doorgegaan met een collega waar ik eigenlijk twijfels bij had. Bij wie ik zoiets had van: hmm… Daar zat mijn optimisme in de weg, omdat ik dacht; daar gaan we wel iets van kunnen maken. Terwijl je ergens deep down weet dat dat niet gaat werken. We zijn te lang doorgegaan, waardoor het uiteindelijk is gaan clashen in het team. Dat had dan weer effect op het contact met de klanten en het bedrijf als geheel. Uiteindelijk escaleerde het en escalatie is eigenlijk altijd een fuck-up, vind ik. Dat had ik anders aan moeten pakken.”

 

Zelf hanteer ik altijd het win-win-win model: je moet met mensen werken omdat je ze energie geeft en andersom. Dat is ook langer houdbaar, duurzamer.

 

“Uiteindelijk is het opgelost en scheidden onze wegen, maar het heeft wel ontwrichting met zich meegebracht. Zoiets is even herstellen, wat niet leuk is.”

 

De grootste les die Elif uit deze fuck-up heeft gehaald, is dat het belangrijk is om het collectief belang goed in het oog te houden: “ik heb te veel gedacht: wat is goed voor hem/haar, en te weinig aan het grotere geheel. Het is belangrijk om af en toe even uit te zoomen en te bedenken wat het beste zou zijn voor iedereen. Dat heb ik uitgesteld en dat was achteraf niet handig.”

 

“Van je fuck-ups leer je het meest. Ik kijk altijd eerst naar de dingen die ik fout doe. Ik analyseer alles uitgebreid en vraag me dan af: wat heb ik verkeerd gedaan en hoe kan dat in het vervolg beter?”

 

Leren van je fouten, dus. Maar daarin kun je volgens Elif ook een beetje doorslaan, té zelfkritisch worden. “Ik heb heel lang gedacht dat wij eigenlijk niet zo veel bijdragen aan een betere wereld. Wat stelt wat wij doen nou voor? En een bepaalde bescheidenheid past wel bij ons, maar ik was er ook echt van overtuigd dat we niet zo veel deden. Dan moesten mensen me ervan overtuigen dat we wel degelijk bijdragen aan de bekendheid van duurzame merken. Iets waar we ons graag voor inzetten.”

 

Uiteindelijk heb ik me gerealiseerd: een betere wereld begint bij kleine stapjes. Micro is het nieuwe macro, zeg ik altijd.

 

“Door mensen in je directe omgeving te inspireren, ze kleine stapjes richting duurzaamheid laten zetten, doe je al veel. Ik heb me daar al meer in laten berusten. Ik denk nu: we doen het goed en we moeten vooral doorgaan met wat we doen.”

 

“Kritisch over mezelf en mijn bedrijf blijf ik altijd, maar het moet wel constructief zijn. Als het pure kritiek is, kan het je lamleggen en dan kom je niet verder.”

 

---

 

Elif blijft met haar Branding a Better World-team bouwen aan merken die een bijdrage willen leveren aan een betere wereld. Via campagnes, content en brand social impact helpen ze bedrijven hun missie en ambitie om te zetten in concrete acties, zodat zij op hun beurt de wereld een beetje mooier kunnen maken.

 

 

Steeds meer merken, bedrijven en platforms bouwen aan community’s. Er is een groeiende behoefte om onderdeel uit te maken van een tribe. Een groep mensen met een gemeenschappelijk doel en identiteit. Het resultaat van een community: je gebruiker wordt een fan die het verhaal van jouw bedrijf nóg beter vertelt dan jijzelf. Dat klinkt simpel, maar je hebt tijd (en geduld), middelen en een strategisch stappenplan nodig om een community te bouwen. In dit artikel lees je hoe.

 

Stap 1. Content – Stop selling, start sharing
Als merk, bedrijf of platform bied je een product of dienst aan. Mensen gaan pas tot verkoop over als ze vertrouwd zijn geraakt met jouw bedrijf, als er sprake is van een ‘relatie’. Door relevante content te maken kan jouw potentiële klant alvast kennis maken met jouw bedrijf en je visie. Het is een manier om te bouwen aan een relatie. Stel jezelf de vraag bij het maken van content: voor wie is dit interessant en hoe helpt dit mijn publiek verder?

 

Neem bijvoorbeeld Qommunity; een community die specifiek ZZP’ers bij elkaar brengt. Ieder kwartaal organiseren zij een netwerkevent met ruimte voor netwerken maar-dan-net-een-beetje-anders. In de tussentijd bouwen zij een website & social media die echt past bij ZZP’ers.   

 

Wanneer je een product of dienst creëert, heb dan duidelijk voor ogen voor wie dit interessant is. Dan zul je merken dat het makkelijker is om te kijken naar het doel van de content. Wil je website conversie? Wil je inspireren? Doe je dit online of ook offline en organiseer je een event? Wil je kaartjes verkopen? E-mailadressen verzamelen? Denk in stappen, om zo stap voor stap een community te bouwen.

 

Ga eerst voor een inspirerende instagram-post of advertentie waarbij je jouw doelgroep target. Link naar een websitepagina waar mensen hun e-mailadres kunnen achterlaten om vervolgens een persoonlijke mail te sturen. Zo werk je stap voor stap naar het verkopen van je product of dienst, bijvoorbeeld kaartjes voor het Qommunity event.

 

Stap 2: De weg naar vertrouwen is commitment
Wanneer de content goed is uitgedacht en uitgewerkt, is het tijd om in de community te duiken: vragen te stellen en simpelweg ‘gewoon’ te reageren. Waarbij taken zoals ‘Nodig leden uit’, ‘Start discussies’, en ‘Bouw relaties op met leden’ eenvoudig lijken, blijkt in praktijk dat weinig bedrijven of platformen hiermee uit de voeten kunnen. Community management vergt tijd en energie, maar het helpt als je van nature goed bent in het activeren van mensen. Oftewel; combineer charisma met commitment.

 

Je bent letterlijk de leider van de tribe, wat betekent dat mensen tegen je opkijken, nieuwsgierig zijn en naar je willen luisteren.

 

Zorg dat je dit goed inzet, jezelf blijft en jezelf durft laten zien. Neem leiders als Mandela of Martin Luther King Jr. bijvoorbeeld. Welke overeenkomst hebben zij? Naast dat ze beide charismatisch zijn, waren zij onwijs betrokken en stond commitment op nr. 1. Simpelweg door er te zijn voor hun community.

 

Stap 3: Bouw lokaal aan een community, trek online de aandacht
Via een community breng je groepen mensen bij elkaar die misschien wel 100-duizend kilometer bij elkaar vandaan wonen. Waar vroeger je buurman of buurvrouw tot je community behoorde, is dit nu een insta-vriend die in New York woont met precies dezelfde interesses of een event-friend die je vorig jaar tijdens een evenement ontmoet hebt.

 

Deze mensen komen bij elkaar omdat ze voelen dat ze gelijkgestemden zijn. Ze hebben misschien dezelfde levensmotto’s, doen hetzelfde werk of zijn verslingerd geraakt aan dezelfde hobbies.

 

Als merk, bedrijf of platform is het zaak om daar naar te luisteren; wie zijn zij, waar zijn zij & wat speelt er bij hen?  

 

Een mooi voorbeeld: de afgelopen 10 jaar zijn er een heleboel platformen voor vrouwelijke ondernemers ontstaan. Neem in Nederland Ambitieuze Meisjes, Hashtag Workmode en Creative Women Collective. In Amerika heb je de women-only coworking spaces; The Wing. Deze vrouwen-community’s werken goed lokaal, maar vallen ook online wereldwijd op.

 

Via hashtags zoals #businesswoman, #femaleentrepreneur en #womensupportwomen staan deze community’s dichter bij elkaar dan ooit.

 

---

Wil je meer leren over het bouwen aan een community & jezelf tegelijkertijd onderdompelen in onze community? Connect With Us op 8 januari met Upstarter (Human Centered Design) Alumni & gastspreker Awura Abena Simpe, Founder van The Creative Women Collective & The Creative Women Agency. Zij deelt haar tips & tricks over community management voor beginnende ondernemers. Kom naar het Connect With Us event. Tickets zijn 15 euro en er is een beperkt aantal plekken!